Benim Hikayem

Benim Hikayem aslında çok kısa. Bir zamanlar sevgi dolu bir insanken, nasıl soyut bir adama dönüştüğümü anlatayım istedim. Belki birilerine ibret olur da ders alırlar diye. Aslında hikayem çok da anlamlı. Dinlemek bir yana, vazgeçtiğim o kadar hevesim olmuştu ki, bazen kendime şaşarım bu ben miyim diye?

Hikayem bir şehrin, soğuk ve iklimi sert bir kentin ortalarında başlamıştı aslında. Tüm çocukluğumu asi bir çocuk ve tüm gençliğimi de hızlı bir insan olarak yaşadım. Durmak tükenmek bilmeyen hayallerimin ağırlığında ezildiğimi hissediyordum bazen.

Hiç anlamı yokmuş hayatın ve yaşamanın dediğimde tam orta yaşları biraz geçmiştim. Zamanla her insanın yaşadığı ömür gibi yaşlanmaya başlayınca da artık heyecanlanmak bir yana, umutları bile köreltmiş bir adam olarak yaşamaya devam ediyordum içten içe ve kararsızca.

Kimseye inat etmiyordum aslında, tek inadım kendime ve yaşayamadıklarıma olunca bu işten en karlı çıkanın da kader olduğunu seziyordum aslında.

Hikayem
Hikayem

Benim Hikayem

Benim hikayem aslında ta en başında yanlış yazılmıştı. Neye kafam takılsa, orada kalırdım. Yıllar geçtikçe de ben ve öteki ben arasında bir takım kapışmalar başlamıştı. Bir yanım uslu çocuk ol derken, diğer yanım asi olmaya göz dikerdi hep.

Yalnızdım aslında, bir sürü insanın ve bir dolu kalabalığın içinde milyonlarca kez yalnızdım. Kahreden bu hikayenin sonunun gelmesine bile aldırış etmeden bu köpek yalnızlığıma bir çare de yoktu ki. Herkes bedavadan kalabalık yaratma derdindeydi bu alemde.

Ama hiç biri bilmiyordu ki, bu insanların en kötü tarafının basit ve akla uymayan yalnız hayat hikayeleri ve bir dolu benim hikayem tarzı masalların olduğuydu.

Yitirdiğimiz ve elimizden kayıp giden zamana inat edercesine bir türlü bu hikayede baş kahraman olmaya çalışmamıştım. Çünkü hikayem benden önce yaşıyordu ve ben arkadan onu takip ederek koşturuyorduk beraber.

Yalnız kaldığım her gece, tek olduğum her gün, kimsesiz kaldığım her zaman tek düşüncem bu yalnızlığım olmadı hiç. Neden yalnızım dedim hep? Sadece sebebini merak ettim. Acaba bu dünya bana yaşamayı böyle mi öğretiyordu ya da bu bir kader mi?

Bunu bilemeden bu hikayeyi yaşadım hep. Benim Hikayem bu işte. Kısaca, yalnızlık ismi..

KRaL

18.08.2018

Hayat Hikayeleri
Hayat Hikayeleri

 

 

Benim Hikayem” için 3 yorum

  • 19 Ağustos 2018 tarihinde, saat 00:17
    Permalink

    Kalabalıklar içinde yalnız hissetmek sana mahsus değil ki? Hepimiz zaman zaman hissediyor. Sonrasında bir içten gülüş,samimi bir merhaba bizi o yalnızlıktan kurtarıp kalabalığa katıyor.Kaderimizi yaşamaya devam ediyoruz. Kimi zaman kabullenişle kimi zaman isyanlık la ama öyle yada böyle hayat devam ediyor. Kral emeğine sağlık.

    Yanıtla
  • 19 Ağustos 2018 tarihinde, saat 00:31
    Permalink

    Yalnızlık allah’a mahsus biseydir kimsen yoksa bile seni yaradan rabbin var diyip insanoğlu her hâline şükür etmeli ve mutlu olmalı bence ve emin ol yalnız değilsin ASLAN abim bizler her zaman ve her koşulda yanındayız bunu bilmeni isterim.Çok güzel bir yazı olmuş emeğine yüreğine saglik abim SAYGILARIMI sunarım.

    Yanıtla
  • 19 Ağustos 2018 tarihinde, saat 00:53
    Permalink

    Yalnız kaldığım her gece, tek olduğum her gün, kimsesiz kaldığım her zaman tek düşüncem bu yalnızlığım olmadı hiç. Neden yalnızım dedim hep? Sadece sebebini merak ettim. Acaba bu dünya bana yaşamayı böyle mi öğretiyordu ya da bu bir kader mi? {Yanlizligin kaderinse eğer kaderine ortak olmaya razıyım} emeğine yüreğine sağlık,:)

    Yanıtla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir