Kumdan Kale Yapardım

Kumdan kale yapardım. Küçükken en sevdiğim şey deniz kenarında kumdan kale yapmaktı. Hep bilirdim o dalga gelip yine beni darma duman edecek, tüm emeklerimi boşa çıkaracak ama yinede bıkmadan usanmadan devam ederdim onu yapmaya. Büyüdüm, artık kumdan kale yapmıyorum belki ama hayatım o kumdan kaleye döndü be sevdiğim, hep çabalıyorum bıkmadan usanmadan yeniden sıfırdan başlıyorum…

Küçüklüğümde kalemi yıkan o hırçın zamansız dalga da sensin benim hayatımda. Ben çabaladıkça acımadan yıkıyorsun sonra bir duruluyorsun, ben yine kalkıyorum ayağa tamam diyorsun tam zamanı yıkmalıyım… Bile bile insan neden aynı şeyi yapar ki, aynı kitabın filme uyarlanmış farklı versiyonları. Her insan aslında birbirinin kopyası. Herkesin aşağı yukarı derdi aynı ama kimisi güler içine atar, gece tek kaldığında dışa vurur.. En kötüsü de budur, yıpratırsın kendi kendini.. Üzülen de sensindir, kendini teselli edecek olan da… Bazıları da vardır, ulu orta yaşar duygularını. Bence en iyisi de o dur.

Çünkü onu sevenler vardır illa, onu mutlu etmek için çabalar evet. Tamamen mutlu olur onlar sayesinde diyemem, anlık mutluluk yaşayıp sonra yine eski haline döner ama kıymetini bilmediğimiz bu işte saniyelik bir mutluluk bile aslında en önemlisi… Aslında bir döngü içinde olduğunuzu düşündünüz mü?

Çünkü son zamanlarda tek düşündüğüm bu. Bakıyorum geçmişime hep aynı şeyler. Yok bundan fazla kimseyi sevemem demişim , her seferinde de biri gelip öncekini unutturup her şeyi rüya gibi yaptıktan sonra uyandırmış tatlı rüyamdan. Bu sefer aynı cümleleri ona kullanmışım, ondan başkasını sevemem diye. Böyle düşündükçe, içinde olduğum ilişkinin keyfini çıkaramıyorum. Bu da gidecek nasılsa, kimse sonsuza kadar kalmaz, çünkü kimse seni sen olduğun için sevmez. İnanmayın iç güzellik önemli diyenlere. Tek yaptıkları yalan söylemek olan insanlar onlar. Siz siz olun, onlara inanıp hayallere kapılmayın çünkü herkes dış görünüşte insandır.

Ama şunu diyebiliyorsanız eğer, hayatın en güzel tarafını yakalaşmışsınız demektir.

”Söz veriyorum seni sevmeye, seni severek ölmeye, ölene dek nefesimi senin için almaya, yatağıma uzandığımda seni hayal etmeye, rüyamda ve hatta gökyüzüne bile baktığımda seni görmeye ama korkuyorum aşkından deliye dönmeye, korkuyorum aşkımıza senden çok değer vermeye ama yinede söz veriyorum aşkım… Dizinin dibinde ölmeye ve ölene dek seni sevmeye…

İşte sözün başladığı, kalbin attığı ama mantığın durduğu yer de tam burasıdır. Rast gele..

Denizim.ORG Kumdan Kale Yapardım

SubaT

29.10.2018

Kumdan kale
Kumdan kale

Kumdan Kale Yapardım” için 2 yorum

  • 29 Ekim 2018 tarihinde, saat 18:35
    Permalink

    Sen aynı sen… seven, nefret eden, unutan, hatırlayan. Karşındakiler değişir ama sen değişmezsin. Birde böyle bakalım yaşadıklarımıza.Hayatimiza her giren kişi ya bize birşeyler katar gider. Yada bizden bir parça koparıp gider. Ama sonuçta gider öyle yada böyle. Emeğine sağlık Şubat.

    Yanıtla
  • 29 Ekim 2018 tarihinde, saat 18:48
    Permalink

    Hayal kurmaktan ,umut etmekten vazgecerse ölürmüs insanlar.O deli dalgalar yiksada kurdugumuz kaleleri biz pes etmemeliyiz.iyiler iyilik yapmaktan vazgecerse ,umut ve hayaller ölurse bu hayatin butun dengesi bozulur.Ve yasanmaz hale gelir…Emegine yuregine saglik…

    Yanıtla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir