Sessizce Öldüm

Öyle sessizce öldüm ki defalarca, hiç bir zaman anlaşılmadı yokluğum. Bir rüzgar gibi geldim ve geçtim. Kiminde iz bıraktım, kiminde biz olduk, bazen de kimsesiz oldum ve sonunda kimsesiz öldüm sessiz ve sedasızca. Ne yaşanmış anılar kaldı hafızamda, ne de aldatılmış olmalar.. Bir şarkının nağmesi gibi gün geldi unutuldum bir köşede. Hiç kimse haksız da değil. Herkes haklı bu konuda, her bana kahreden haklı, bir ben haksızım.

Vurup vurup dinlenmeyen, dalıp dalıp beni düşünmekten bile acizlenen aşklarım da olmadı değil hani. Ne diye aşklara bu kadar değer veriyor ki insan, baksana şimdi herkes başka bir tende sabahlıyor, başka bir dudakta nefesleniyor. Sen sadece beni çok seviyor sanıyorsun ama hepsi o kadar işte. Yani hepsi yalan ve dolan, yalandan aldatmaca işte. İçinde aşk sandığın her duygunun bir öteki tarafı da olmalıydı zaten. Ötekileşmiş tarafı..

Sessizce ölmek demek, aslında bir kısık sesle avaz avaz bağırmaya benzer. Çok ses çıkarmak istemezsin kimseye. Kuş olup kanatlanmak ve bıraktığın izleri uçarken daha rahat görebilmek için bir dal ararsın kendine. Konabileceğini ve orada kalabileceğini sanırsın aslında ama gece olunca yuvana dönmek ve gecenin o kahredici düşmanlığından uzak kalmak gerektiğini hissedersin. Yine yalnız ve yine çaresiz bir durumda öylece kalırsın..

sessizce
sessizce

Sessizce Öldüm

Ölümü beklersin, çaresizce ve var olduğunu reddederek. Çıkmaz bir yol düşünmezdin ama bak şimdi yolun sonu geldi senin için. Bunca aşktan, bunca sevdadan hangisi var şimdi? Hani senin için ölürüm diyenler.. nerede? Bak ölüyorsun işte, gidiyorsun tüm aşklarının bıraktığı izlerden tam da ters tarafa doğru.

Yıkıntılardan, harabelerden çıkıp evler yapan işçiler gibi umutluydun ama ne çare ki içinde yaşadığın hayatın sana sunduğu zevklerin de bir sonu vardır diyerek noktaladın o güzel ve tutku dolu hayatı. Çilesiz, dertsiz ve tasasız bir hayata doğru son nefesini üflerken, tek düşüncen de vereceğin o hesap olmalı.

Hani sende alacağı olan o namussuz beyinler var ya, varsın sadece onlar hesap sorsun senden. Senin alacakların bir köşede biriksin, elbet tahsil edecek birisi çıkacaktır. Onlar da aldatılmanın ve şerefin ne olduğunu öğrenecek elbette. Çünkü şeref, sessizce öldüm diyebilenlerin varabileceği en güzel yolun adıdır.

Denizim.ORG

SubaT

30.09.2018

 

 

Sessizce Öldüm” için 2 yorum

  • 30 Eylül 2018 tarihinde, saat 14:54
    Permalink

    Sessizce ölmez kimse… sessizlik Avaz Avaz bağırır. Ben burdayım sen öldüm derken o senden önce mezara girmiştir. Belki de senle olacağı tek yer o soğuk sonsuz kara topraktır.Bunu bilir ölümü senle bekler bir köşede sen girmeden o mezara senden önce girmek için. Emeğine sağlık Şubat.

    Yanıtla
  • 1 Ekim 2018 tarihinde, saat 13:24
    Permalink

    Sessizce ölmek…Soylemek istediğin şeylerin boğazına dugumlenmesi nefes alamamak…Verdigi acının için için seni ağlatması.Ve unutulmak bir köşede gözyaşlarını kimsenin görmemesi…

    Yanıtla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir