Ve Zor Ayrıldık

 

Ve zor ayrıldık. Peşinden gidişine bakarken, paramparça olmuştum. Ben bundan sonra asla başka bir kadını sevemem dedim kendi kendime. Bitmiş bir vaziyette evin yolunu tuttum. Kapıyı nasıl açtım, nasıl girdim hala inanamıyorum. Bir sevda, bir insanı bu kadar mı dağıtırdı…? Sanki tüm hayat damarlarım orada kopmuştu, oradan ayrılırken tüm yaşama umudumu ve azmimi bırakıp çıkmıştım. Ne kadar da perişan etmişti beni aslında bu bir kaç saatlik aşk uçurumu. Düşe düşe bitirememiştim o indiğim yeri. Elimi bırakacak mıydı acaba, beni tamamen yok mu sayacaktı bundan sonra bilmiyordum?

Hayat daha neleri gösterecekti bana, bu sorularla karışık bir ruh haliyle o gece erkenden yattım.Yaşadığımız o güzel ve anlamlı dakikaları bir kez daha rüyamda da olsa yaşayabilmek adına uykuya dalmak istedim. Ona olan hasretim bitmiyordu ki, bir türlü ona doyamamıştım. Uzun zamandır uykusuz kaldığımı ve artık az da olsa uyumam gerektiğini düşünerek yavaşça yastığıma sarılıp, üzerimde bıraktığı kokusunu içime bir kez daha çekerek huzurla uyumaya çalıştım. Rüyamda onu göreceğimi bilerek uyudum ve gerçekten de tüm rüyalarım onunla geçti. O anları bir kez daha yaşadım. En ince ayrıntısına kadar iliklerimde bile onunla oldum. Ne kadar da çok sevmişim Onu… Ne kadar da bitmeyen bir aşkla bağlanmışım, bunu bir kez daha anladım.

ayrıldık
ayrıldık

Sabah uyandığımda, yüzümde bir tebessüm vardı. Onun kokusu gitmemiş, aksine daha da yayılmıştı yatağıma. Bana aldığı bir kazakla uyumuştum, çünkü ona dokunmuş ve kokusunu içine sindirmişti. Ona bir kez daha sarıldım tutkuyla. Sanki o imiş gibi, yatağıma misafir etmiştim. Bu asil misafirimle bir kaç dakika daha geçirmeliyim diyerek gözlerimi kapatıp tekrar hayallere daldım. Çok delirtiyor ve bambaşka duygulara sevk ediyordu beni onun dokunduğu her şey. Sanki tüm dünyamda onun varlığı egemen olmuş ve beni her yerden kıskaca almıştı. Bu bir kaç saatlik beraberlikle birlikte, hayatımın bundan sonraki kısmında paramparça olacağımı ve daha da hırçınlaşacağımı bilemezdim. Artık başka bir hayata başlıyor olmamdan habersiz, bir perişan güne daha başladım sabahın ilk ışıklarıyla. O yoktu ama varlığı bana yetiyordu, aynı şehrin havasını soluyor olmak bile yetecekti bana..

Neden böyle olmuştu ya da neden biz bu şekilde ayrı kalmaya mahkum bir hayat yaşayacaktık? İşte bu sorularla kavga ederken, onun gidiş zamanı da yaklaşmıştı. Bir kaç gün sonra da gidecekti buralardan. O kokusunu, varlığını, hasretini, tenini içime hapsedip, anahtarını da bir ırmağa atıp buralardan gidecek olması beni darmadağın ediyordu. ‘Dayanacağız sevgilim’ diyemiyordum bile. Çünkü ben artık beklemek istemiyor ama ona da bir şey diyemiyordum. Bu aşk bu kadar imkansız olmamalıydı. Bir çaresi vardır elbet diyerek hep umutlanmamış mıydık, hep birbirimize saygı göstererek yaşadığımız bu aile hayatlarımızı kendimizden de ön planda tutmadık mı, eşlerimize hep saygı ile bakmadık mı? Artık bu düzen değişmeliydi. Değişmesi gerekiyordu böyle perişan yaşama hevesi. Kırılmalıydı bir yerden..

Olmadı, olamadı ve yeniden yarı düştük.. Bunca güzel şeyi bir daha yaşayamayacak olmanın derin depremi ile yok olmak üzere olan ben, yıkıp giden oydu artık…!

Denizim.ORG Ve Zor Ayrıldık

SubaT

03.11.2018

zor ayrıldık
zor ayrıldık

Ve Zor Ayrıldık” için 2 yorum

  • 4 Kasım 2018 tarihinde, saat 01:11
    Permalink

    Güzel yaşanmış aşk larda ayrılık bir o kadar zor olur.Kokusunu bırakacak kadar yakınlaşmak ne güzel bir mucize aşk yaşayan kadın için.Ask adamın gözlerinde, parmağını degdirdigi dudaklarında.Emegine sağlık Subat.

    Yanıtla
  • 5 Kasım 2018 tarihinde, saat 10:46
    Permalink

    Ask, seni gercekten seven insanla yasaninca anlam kazanir.Geride biraktiginin sen oldugunu farkedemeyecek kadar bencillesmezse ask ,bu asktan gidilmeli belki de…
    Emegine yuregine saglik

    Yanıtla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir